001.

W opowiadaniu używany jest wulgarny język. Czytasz na własną odpowiedzialność.

- Proszę! Daj mi żyć! - mówiła z płaczem. - Proszę!

- Zamknij się - krzyknęłam. Stałam tam z założonym kapturem na głowie, trzymając w ręku broń i zastanawiając się komu musiała podpaść ta dziewczyna, do tego stopnia, że chciał jej śmierci. Jej oczy były całe czerwone od płaczu, a ręce, które trzymała w górze trzęsły się.
To w co gram jest częścią mojego życia. O co chodzi w tej grze? W tym wszystkim chodzi tylko i wyłącznie o zabijanie. Mamy zlecenia, więc je wykonujemy. Gdy wykonamy to co mieliśmy zrobić, dostajemy pieniądze. Nigdy nie mówiono mi, dlaczego mam zabić daną osobę. Mówili zabij i koniec. Kiedy pytam, oni mówią, żebym nie zaprzątała sobie tym głowy. Niejeden powiedziałby, żebym zostawiła to gówno i zaczęła normalnie żyć. Żyję normalnie, ale wiodę trochę bardziej niebezpieczne życie niż pozostali, nic więcej.
- Już czas, skarbie - zacisnęłam usta, celując w jej klatkę piersiową.
 Mój żołądek zaczął boleć, a ja zaczęłam intensywniej się pocić. Holly, to nie jest coś, czego jeszcze nie robiłaś - odezwał się głos w mojej głowie. Prosiła, żebym jej nie zabijała. Nie rób tego, nie proś. Nie jest mi łatwiej, utrudniasz mi robotę.

- Śpij dobrze - zamknęłam oczy jednocześnie ciągnąć za spust i strzelając. Upadła na ziemie, a wokół leżącego ciała powstała kałuża krwi. Wyjęłam swój telefon, wybrałam numer do Nick'a i przyłożyłam urządzenie do ucha. Nick to lider gangu, to właśnie on wydaje nam rozkazy i rozdziela zlecania, które dostaje. Po paru sygnałach, usłyszałam męski głos.

- Po sprawie - starałam się powiedzieć obojętnie i wyszło mi to lepiej, niż się spodziewałam.

- Brawo! Jestem z ciebie dumny, po raz kolejny - czułam jak na jego twarzy pojawia się uśmiech. Dla niego to tylko kolejny trup, za którego dostanie kasę, jednak dla mnie to kolejna osoba, którą będę mieć na sumieniu. Nie pytajcie mnie dlaczego z tym po prostu nie skończę, bo to nie jest takie łatwe, jak się innym wydaje. Zakończyłam połączenie i schowałam telefon do tylnej kieszeni moich jeansów. Udałam się do samochodu, po czym z piskiem opon wyjechałam na drogę z zamiarem dojechania do domu.

~*~

czytasz = komentujesz